ΟΟΣΑ: Χαμηλό το κόστος για τη σωτηρία του πλανήτη

Τα αναγκαία μέτρα για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα επιβαρύνουν την παγκόσμια οικονομία με επιβράδυνση της ανάπτυξης κατά 0,03% ετησίως ως το 2030




Ηαντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι οικολογικά επείγουσα και δεν είναι οικονομικά καθόλου απαγορευτική, σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, ο οποίος εξέδωσε μια έκθεση για τις μακροχρόνιες προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας στην οποία επιχειρεί να μετρήσει ακριβώς αυτό το κόστος.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς αυτούς, τα αναγκαία μέτρα για να αντιστραφεί η υπερθέρμανση του πλανήτη συνεπάγονται μια επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης η οποία αντιστοιχεί σε μόλις 0,03% ετησίως.

Μεταφραζόμενο μακροχρόνια, αυτό σημαίνει ότι το 2030 η παγκόσμια οικονομία, που κανονικά αναμένεται να έχει διπλασιαστεί, δηλαδή να παράγει ένα μέγεθος κατά 99% μεγαλύτερο από το σημερινό, δεν θα έχει χάσει παρά ένα σχεδόν αμελητέο τμήμα της, αφού θα έχει αυξηθεί κατά 97%.

Η διαφορά είναι ελάχιστη ή όπως το είπε ο κ. Γκουρία «δεν είναι μεγάλο το αντίτιμο», ενώ αντίθετα «οι επιπτώσεις και το κόστος της αδράνειας θα είναι πολύ μεγαλύτερες» .

Οι υπολογισμοί του οργανισμού των 30 πλουσίων χωρών αποδεικνύονται πιο αισιόδοξοι και από του ΟΗΕ, αφού αποτιμά το κόστος σε μικρότερο επίπεδο και από τους υπολογισμούς που είχε κάνει πέρυσι μια ομάδα ειδικών του ΟΗΕ. Οι τελευταίοι είχαν αποτιμήσει το αντίστοιχο κόστος σε 0,06% ως 0,1% ετησίως, δηλαδή κάπου δύο ή τρεις φορές μεγαλύτερο.
Οι διαφορές αυτές στις μετρήσεις έχουν να κάνουν, προφανώς, με διαφορετικές προσεγγίσεις στην αναγκαιότητα και στην υλοποίηση των μεθόδων αντιμετώπισης του προβλήματος. Ο ΟΟΣΑ επικεντρώνεται κυρίως σε συστήματα προσανατολισμού της αγοράς και ειδικότερα στον έλεγχο των πλέον επιζήμιων τομέων για το κλίμα όπως η ενέργεια, οι συγκοινωνίες, η γεωργία και η αλιεία, στη μείωση των γεωργικών επιδοτήσεων κατά 50%, στη μείωση των ενισχύσεων όσων παραγωγών οδηγούν σε αύξηση των ορυκτών καυσίμων, στη φορολόγηση με 25 δολάρια τον τόνο στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ανά περιοχή, στην ανάπτυξη νέων βιοκαυσίμων, στην ανάπτυξη συστημάτων καθαρισμού του αέρα κτλ. Ανεξάρτητα από την αποτελεσματικότητα των διαφόρων προτάσεων και ακόμη και αν συγκριθούν με τις λιγότερο αισιόδοξες εκτιμήσεις του ΟΗΕ, η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής αποδεικνύεται ότι όχι μόνο δεν είναι οικονομικά υπερβολική, αλλά και αναγκαία ακόμη και με οικονομικούς όρους- τουλάχιστον μακροχρόνια, καθώς θα πρέπει να συνυπολογιστούν οι μακροχρόνιες οικονομικές ζημιές της κλιματικής αλλαγής.

Μια εκτίμηση για αυτές είχε προταθεί το 2006 από τον Νίκολας Στερν, ως οικονομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, που συνέκρινε το κόστος της υπερθέρμανσης του πλανήτη με καταστροφές όπως οι παγκόσμιοι πόλεμοι ή η μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ΄30.
Απλώς το κόστος αυτό δεν είναι ακόμη πλήρως ορατό...