SOS για τα υδάτινα αποθέματα από το Διεθνές Κλιματικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ
Εφιαλτικές διαστάσεις θα λάβει μέσα στις επόμενες δεκαετίες η λειψυδρία στην Ελλάδα. Η επίδραση των κλιματικών μεταβολών αλλά και η αλόγιστη χρήση των πόρων θα μειώσουν στο ελάχιστο τα υδάτινα αποθέματα, όπως αποκαλύπτει στον ΕΤ ο κ. Μπουριχάνι Νιένζι, διευθυντής του Διεθνούς Κλιματικού Προγράμματος του ΟΗΕ.Οι δραματικές επιπτώσεις θα είναι αλυσιδωτές τόσο στην οικονομία όσο και στην ίδια τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων.
«Η λειψυδρία εξαρτάται άμεσα από τις θερμοκρασίες που επικρατούν.
Τα μοντέλα πρόγνωσης που εφαρμόζουμε δείχνουν ότι μέχρι το τέλος του αιώνα που διανύουμε η μέση θερμοκρασία στην Ελλάδα θα αυξηθεί κατά 8 βαθμούς Κελσίου.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι παρατεταμένοι καύσωνες, λιγοστές βροχοπτώσεις και ερημοποίηση θα πλήξουν τόσο την ηπειρωτική όσο και τη νησιωτική Ελλάδα.
Με απλά λόγια, φανταστείτε μια μετατόπιση των συνθηκών της Βόρειας Αφρικής, η Ελλάδα του 2100 δηλαδή θα έχει παρόμοιες καιρικές συνθήκες με αυτές που επικρατούν σήμερα στην Αίγυπτο και τη Λιβύη», εξηγεί ο κ. Νιένζι.
Η λειψυδρία πλήττει ήδη διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ενώ το φαινόμενο θα γενικευθεί σε όλη τη χώρα και όχι μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, μέχρι το τέλος του αιώνα.
Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε η επίκουρη καθηγήτρια του Χαροκόπειου Πανεπιστήμιου κυρία Κάτια Λαζαρίδη σε επιστημονική ημερίδα που πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του ελληνικού και του αυστριακού υπουργείου Εξωτερικών στη Βιέννη, οι κλιματικές αλλαγές θα έχουν μεταξύ άλλων ως αποτέλεσμα τη μεγάλη μείωση των επιφανειακών υδάτων και την πτώση του υδροφόρου ορίζοντα.
Παράλληλα, θα επηρεαστούν αρνητικά οι ανθρώπινες δραστηριότητες, ενώ θα αυξηθεί κατακόρυφα η ζήτηση ενέργειας. Αν και θα μειωθούν οι ενεργειακές απαιτήσεις για τις ανάγκες θέρμανσης, θα υπάρξει μεγάλη αύξηση για κλιματισμό, επιδεινώνοντας έτσι το ήδη ελλειμματικό ενεργειακό ισοζύγιο.Η διαφαινόμενη έξαρση της λειψυδρίας θα έχει επίσης ως άμεσο αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας έως και 50%.
Οι επιπτώσεις θα είναι εμφανείς, κυρίως στη γεωργία και τον τουρισμό, δύο από τους κινητήριους μοχλούς της εθνικής οικονομίας. Θα απαιτηθεί μια μακρόπνοη στρατηγική επαναπροσδιορισμού των καλλιεργειών, ώστε να προτιμηθούν είδη που δεν είναι υδροβόρα, ενώ και η τουριστική ανάπτυξη θα πρέπει να συμβαδίζει με τις αρχές που προκρίνουν την εξοικονόμηση του νερού.
Ηδη, πολλά νησιά αντιμετωπίζουν παρατεταμένη έλλειψη νερού, ιδίως κατά την καλοκαιρινή περίοδο, όταν δέχονται εκατομμύρια τουρίστες, ενώ μέχρι το 2020 εκτιμάται ότι η πλειοψηφία των νησιών, του Αιγαίου κυρίως, θα χρειάζεται πόσιμο νερό από την ηπειρωτική Ελλάδα, ακόμα και κατά τη χειμερινή περίοδο.
Ο κ. Νιένζι σημειώνει πάντως ότι «μια συνετή διαχείριση των υδατικών αποθεμάτων» στην Ελλάδα πρέπει να αρχίσει να εφαρμόζεται από τώρα: «Προγραμματισμός, ορθολογική χρήση των φυσικών πόρων, αξιοποίηση των φιλικών προς το περιβάλλον τεχνολογιών και στροφή προς εναλλακτικές μορφές παραγωγής ενέργειας πρέπει να υιοθετηθούν το συντομότερο. Τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας καταναλώνουν τόσο νερό σε μια μέρα όσο χρειάζεται για την ύδρευση μιας πόλης σε ένα μήνα».
